Alpe d'Huez

Een berg. In Nederland. Met edelweiss, Milka-koeien, Heidi, skipistes en haarspelden. Waarom niet?

Het plan: een berg bouwen op het voetbalterrein van Zutphania. Een Alp in Nederland. Metertje of tweeduizend hoog.

Nederland is een plat land. Bergen hebben we niet, hooguit een paar pukkeltjes in Limburg. Ieder jaar vertrekken miljoenen Nederlanders naar het buitenland om de bergen op te zoeken. Om te skiën, om te après-skiën, om te wandelen, om te fietsen, om te klimmen, om te raften, om te paragliden, om te picknicken, om oranje carnaval te vieren in Bocht Zeven van Alpe d’Huez. Maar waarom zouden we naar de bergen gaan als we de bergen ook naar ons toe kunnen laten komen?

We wonen in een bedacht land. We plannen, we bouwen. We hebben land gestolen van de zee, we hebben dijken gebouwd om ons territorium tegen de natuur te beschermen en als we bossen willen, dan planten we die.

Een berg bouwen is in wezen niet zo veel anders dan een stuk IJsselmeer droogleggen of een stormvloedkering optrekken. En ook al zou het een uniek project zijn; zo origineel is het ook niet. In Berlijn waren lange tijd plannen om het oude vliegveld Tempelhof te veranderen in een grote berg van een kilometer hoogte.

Voortgang

De komende weken zal ETP berichten over de voortgang van de Nederlandse Berg. Over de obstakels, over de oplossingen. Over de voors en de tegens. Over de bouwmaterialen, over de financiering, over Chinese investeerders en over de consequenties voor het klimaat. Maar zoals elk megalomaan plan heeft ook dit idee steun nodig. Hoe meer, hoe beter. Van bouwers, geologen, architecten, ingenieurs, creatieve geesten, geniale gekken, politici, ambtenaren, Gemeente Zutphen en weet-ik-wie-nog-meer. Mail, tweet, bel, bouw!

Misschien duurt het lang. Misschien duurt het kort. Maar die berg komt er. Punt uit.