DAG 8 - TIJDRIT ALPE DE HUEZ - Het gezenuw en gezeur begon eigenlijk al gisteravond, vanochtend wordt dat omgezet in gesleutel en minder eten. Jan wisselt van achterwiel door spaakbreuk en her en der worden nog wat nieuwe banden omgelegd. Cor doceert als fiets diëtist nog een aantal getallen uit zijn blote hoofd, waarmee de fiets lichter wordt. Ik probeer de tegenstanders-voor-een-dag nog wat misinformatie te geven om de berg, en we gaan op weg voor 10 km in fietsen naar de start.

Bij het uitgaan van Bourg rijdt Vincent lek, maar we hebben vandaag ruim tijd en het weer is redelijk. We starten bij het officiële beginpunt bij de cascade, finish is bij de dikke doorgetrokken streep boven net voor de tunnel. En het doel ligt vast!

De startvolgorde is bekend ik start als 4^de, en we starten om de 3 minuten, Jan Baake en Hebbo regelen een en ander. Als Cor als derde vertrekt moet ik mij ook serieus gaan klaarmaken, toch merk ik iets aan mijn fiets. Voelend en rondkijkend merk ik dan plotseling dan mijn voorband leeg is. Das balen gelukkig heb ik nog een binnen en buitenband in de auto en is de hoge druk pomp ook meegekomen. Ik kan alleen maar blij zijn dat niet halverwege gebeurt is. Jaap en Vincent bieden aan om voor mij te vertrekken zodat ik 6 minuten voor reparatie heb en dat moet genoeg zijn.
Met vieze zwarte handen en dito strepen op mijn mooie broek, en voor de derde keer de laatste druppel geplast te hebben sta ik dan klaar. Voor de 11^e keer dit jaar omhoog, hoe zou dat zijn route kennis in ieder geval genoeg.  Mijn geheimpje is de tafel van 3. dwz. Er zijn 21 bochten, dus 22 stukken tot aan de finish als je binnen het uur wil finishen, moet je zorgen dat je over elk stuk 3 minuten doet en dan her en der 3 minuten pakt. Of wel zo snel mogelijk die 3 minuten pakken dat rekent gemakkelijker. De 1^e 4 bochten zijn het lastigst, maar ik heb nu wel de power om naar bocht 21 34x 23 te rijden, ook een heel stuk naar de volgende bocht lukt dat ook maar dan moet ik terug naar de 25^e .  De 1^e bochten zijn lang maar ik ben toch binnen 7 minuten bij bocht 20, naar de volgende bocht is het kort, dus heb ik dan al een minuut gewonnen en zo rekenend kom ik na ongeveer 14 minuten het eerste dorpje La Garde binnen in bocht 16. Daar is weet ook het 4 kilometer punt, de percentages zwakken dan wat af maar volgende stuk is wel een lang recht eind en ik moet een beetje bij komen van de forcing van zojuist. De ademhaling is hoog, maar ik voel mijn benen niet, wel voelt mijn keel of de bovenste bronchiën wat rauw. Nu volgen een flink aantal stukken tot bocht 7 die je goed kan doortrappen. Het systeem is steeds hetzelfde in de bocht goed kijken, als het kan binnendoor rijden en dat gelijk 1 of 2 tanden bijschakelen totdat je weer wat stilvalt. Tegen beter weten in probeer ik nog te zien of Vincent voor mij rijdt, en voor de rest heb ik weinig oog voor de omgeving, daar heb ik tijdens Alpe d Huzes voldoende van gezien. Na 30 minuten zit ik al in de buurt van bocht tien, dus de tijd onder het uur moet er goed in zitten.

Ik kom een fysieke en mentale ruimte binnen die je beste kan scharen onder de meterkast; geen licht, geen lucht niets meer. Toch moet ik nog een half uurtje verder. Langs Le Ribot Bas en Le Ribot Haut een stil dorp en dan op naar bocht 7. De Hollandse bocht, volledig oranje gekleurd en bestempeld met bolletjes voor Laurens ten Dam.  Vanaf bocht 7 is het een lang stuk naar bocht 6 en dan weet ik wel ongeveer waar ik op uit ga komen . Het is dan nog ongeveer 4 km, maar het kost inmiddels wel moeite om druk te houden en gang. Het rekenen gaat door in bocht 6 en als ik geluk heb blijf ik binnen de 57 minuten. Een mooi stuk naar bocht 5 daar kan je rustig opschakelen en zorgen dat je een beetje strak op de foto komt bij de fotograaf die in bocht 5 zit. Dan scherp omhoog en danseuse is nu noodzaak uit deze bocht en dan gaan zitten en focussen op de benen mooi recht uittrappen. Vanaf bocht 4 naar 3 is het lastig weet ik, lang, vaak tegenwind en ongemerkt flink omhoog dat stuk duurt zeker langer dan 3 minuten. Bocht3 komt als een verademing, je bent nu tussen de alpenweiden met mooi zicht op de bovenste bochten en de top, maar ik zie geen ETP-ers meer, en toch ga ik goed . Mijn snelste tijd is 54’26” van juni 1992, dat gaat niet lukken maar toch kom ik dik onder het uur. In bocht 2 zit Photo Breton maar die heeft al te veel hijgers gezien vandaag en omdat ik met de kop naar beneden rij verspilt hij ze moeite daar niet aan . Ik probeer nog een keertje op te schakelen maar dat heeft niet veel nut, dat moet ik maar bewaren voor het laatste stuk. Bocht 1 komt als een verlossing, nog ff omhoog, nog een vies knikje en dan op het buitenblad naar de finish 56’02” daar kan ik tevreden mee zijn. En gelukkig niet weer die genadeloze 4^e plaats. 

Iedereen is tevreden en na het rustig uitrijden is het dan weer tijd om terug te gaan naar de bergen thuis.

Een schitterende tocht door de hoogste cols van Frankrijk en Italië, fantastische ruigheid, ongereptheid die ons flink op de proef gesteld heeft. Jammer dat we de laatste grote pik de Col de Iseran moesten laten liggen, maar ja dat is het risico van najaar en hoge bergen. En we hebben gelijk weer een reisdoel voor volgend jaar 

GERRIT WANSINK