Mijn “Ronde van Spanje”

In de 2^e week van september ben ik met Cycle tours een week naar het zuiden van Spanje gegaan, om aldaar in 7 etappes (zonder rustdag), een rondrit te maken door de Sierra Nevada. De Sierra Nevada is een bergachtig gebied met als hoogste berg de Pico Veleta ( 3.396 meter). Deze berg is dan ook het hoogste en het hoogtepunt van de reis. Deze reis zou voor mij ook het hoogtepunt van mijn fietsseizoen 2003 worden. Ik had mij goed voorbereid op mijn “Ronde van Spanje”, want in Cycletours begrippen is de rondrit een pittige “6 - tandwieler”.

In het voorjaar was ik al een week naar Mallorca geweest om onder leiding van Fred Rompelberg mooie ritten te maken; en in juli was ik met een aantal van mijn fietsvrienden naar de Dolomieten in Italie geweest, alwaar we o.a. de Dolomietenmarathon hebben gereden. Verder had ik diverse zware toertochten gereden, waar onder Tilff - Bastonge – Tilff, Jan Jansen Classic en als laatste voorbereiding had ik in juli en augustus nog diverse toertochten gereden. En natuurlijk alleen en met de club de nodige trainingsritjes. Dus: kom maar op met die Pico’s!.

Op zaterdag 6 september vertrekken we vanaf Schiphol naar Madrid en vervolgens naar Malaga. De groep bestaat uit 13 personen, waaronder één vrouw (Margo). Reisleider Harrie wacht op ons in Malaga. Na aankomst in ons hotel gaan we de fietsen uitpakken en dat is een mooie ceremonie. We staan elkaars fietsen te bekijken en te betasten. Mooi spul is dat, hè?

Zondag de eerste etappe: Malaga – Loja.

’s Morgens wordt de route eerst doorgenomen, afspraak gemaakt voor lunchstop en het hoogteprofiel kaartje bestudeerd. We vertrekken deze 1^e dag als 1 groep. Deze 1^e etappe is een zware rit. Het is heet en er moet veel geklommen worden. De rit is totaal 120 km en er zijn 3 beklimmingen te doen. De 1^e begint al in Malaga, vanaf zeeniveau, voor je goed en wel de stad uit bent. Deze klim is 19 km lang en gaat naar de Puerto del Leon op 900 meter. De klim is niet al te steil, gemiddeld zo’n 7 %, maar wel uitschieters van ca.10 %. Het uitzicht op Malaga is schitterend. Boven staat Harrie te wachten. We gaan eerst maar eens gezellig een bakje koffie doen. Erwin stapt hier af; hij had gisteravond een kip gegeten, die te weinig vlieguren had, en voelt zich zwak en misselijk. Die kip loopt nu ergens op de Puerto del Leon rond.

Na de afdaling met mooie uitzichten over velden met olijfbomen, begint al snel de 2^e beklimming naar Puerto Sabar op 590 meter. Op ca. 60 km hebben we een lunchstop, waar Harrie al klaar staat met eten en drinken. Goed gedaan, Harrie! Hij blijkt zelf een fanatieke fietser te zijn en vindt het prachtig om ons te zien rijden en tijdens deze reis te begeleiden. In de loop van de week zal blijken dat hij dat ook voortreffelijk doet! Je voelt je soms net een prof met zo’n ploegleider.

Na de lunch volgt de zwaarste beklimming van de dag, 11 km lang met stukken van ca. 10 %. Het is nu ’s middags tussen 2 en 3 uur en het is het heetst van de dag en je fietst volop in de zon. Ik raak de warmte op een gegeven moment niet meer kwijt en heb het gevoel dat ik ontplof. Op 4 km van de top zitten 3 van mijn reisgenoten onder een boom. Nou, dat doe ik dan ook maar even. Ik eet wat en drink een van mijn bidons zo goed als leeg. Als ik mijn weg vervolg krijg ik het weer bloedheet. Op de top is het gelukkig iets frisser. We wachten hier op een aantal mensen en gaan uiteindelijk met 6 verder. Nu alleen nog een beetje op en af naar Loja, waar we met ons groepje om ca. 17.15 uur aankomen. In het hotel staat de airco volop te blazen. Wel een erg groot verschil als je zo vanuit de hitte naar binnen gaat. Wat is er dan lekkerder dan een heerlijk glas koel bier? Het blijkt dat we vandaag ca. 2.500 hoogtemeters hebben gereden. Dat is toch een halve La Marmotte?

Maandag de 2^e etappe: Loja – Almuňécar.

We gaan vandaag weer terug naar de zee, totaal 114 km. Na 7 km komt de 1^e klim, 15 km lang, maar heel geleidelijk, ca. 7 %. Het is vandaag wederom heet, over 35 graden! Verder gaat het deze dag een beetje op en af, met op 65 km nog een klim van 11 km. Deze is pittig, met behoorlijk steile stukken. De uitzichten zijn fantastisch: olijfbomen velden, perzikbomen. Vanaf de top kun je de zee al zien liggen. De afdaling is schitterend en totaal meer dan 25 km lang. Met snelheden van 65 tot 70 km per uur suis ik naar beneden, Marco zit met zijn mountainbike een eind achter mij en trapt zich helemaal rot om weer bij te komen. René (amateur A wedstrijd rijder) komt mij nog even voorbij knallen; ik denk eerst: is dat Herman? Die gaat wel 80 per uur. In het hotel zie ik hem pas weer. Na aankomst gaan we met een paar naar het strand, lekker op het terras een biertje drinken en de Spaanse senoritas bestuderen.

Dinsdag de 3^e etappe: Almuňécar – Pόrtugos

We gaan van zeeniveau weer landinwaarts. Dit is de zwaarste etappe van de reis. De rit is 100 km met 3 beklimmingen, waarvan 1 zware van 13 km.

Vanuit Almuňécar wordt het meteen klimmen met een mooi uitzicht op deze stad en de zee. Ook vandaag wordt het heet en de voorspelling is dat dat de hele week zo zal blijven. Mooi zo: hoe heter hoe beter, vooral als je ’s avonds op het terras zit. De 2^e klim is 7 km lang met stukken van 10 tot 12 %. Op 65 km hebben we de lunchstop, voordat de zwaarste klim komt. Deze klim is overigens schitterend: een mooi smal weggetje door de binnenlanden van de Sierra Nevada. Halverwege komt Harrie mij voorbij en dat komt goed uit, want ik heb nog maar weinig drinken. Ik vul beide bidons en ga verder. Wat een hitte weer vandaag! Ik kom Henno voorbij, die zere voeten heeft en de hongerklop! Ik stop even en vraag of ik iets voor hem kan doen. Nee dus. Oké dan. Ik maak een paar foto’s van de omgeving en rij verder. Als ik boven ben is het nog 10 km naar Trevélez, het hoogst gelegen dorp van Spanje. Er moet dus nog meer geklommen worden en het begint nu behoorlijk zwaar te worden. In Trevélez aangekomen zitten een paar van mijn reisgenoten al op het terras. Ze zitten er allemaal wel min of meer doorheen. Als Theo arriveert, is hij helemaal kapot en drinkt achter elkaar 6 flesjes Ice tea leeg. Ik bestel nog een bord soep.

Daarna is het nog ca. 15 km naar Pórtugos, waar we overnachten. Met zijn drieën rijden we het laatste stuk. De soep begin ik lekker op te boeren en een mondjevol belandt op straat. Ben en Marco, die in mijn wiel rijden, kunnen het net ontwijken. Bij het hotel ga ik eerst eens lekker bijkomen.

Als ik ’s middag even door het dorp loop, word ik door 2 kleine jongens met katapults beschoten. Ton, mijn kamergenoot, wordt met appels bekogeld. Zijn allochtonen hier niet welkom? En als klap op de vuurpeil moet Joost ’s avonds tijdens het nagerecht overgeven. Degene die tegenover hem zat, had zijn bord al leeg! Nu niet meer dus! Wat een dag, zeg!

Woensdag 4^e etappe: Pórtugos – Granada

Dit wordt een snelle etappe. We zitten op 1.200 meter hoogte en gaan naar 700 meter. Vandaag zitten er 2 korte klimmen in en de rest is afdalen. We vertrekken in groepjes om ca. 9. 30 uur en met een dagelijkse koffiestop en een lunchstop zijn we om ca.13.30 uur in Granada. Hartstikke mooi, want dit is een leuke stad met prachtige oud Arabische winkelstraatjes, het bekende Alhambra met de vele paleizen en natuurlijk leuke terrasjes met mooie uitzichten.

Donderdag de 5^e etappe: Granada – Pico Veleta – Granada

Deze dag is letterlijk en figuurlijk een topper! Ik ga de hoogst met de weg bereikbare berg van Europa beklimmen. Wat zal dat worden? Vanaf Granada is het ca. 40 km klimmen naar de Pico Veleta. Met Harrie spreken we af, dat we dit in 2 gedeelten doen, om aan de hoogte te wennen. In Granada is het heet, ruim 35 graden en we gaan naar een hoogte van bijna 3.400 meter. Op 2.500 meter wordt de lucht ijler. We vertrekken met de hele groep, die uiteraard tijdens de beklimming helemaal uit elkaar valt. Ik rij een heel stuk met Margo en Ben. De 1^e 5 km zijn ca. 8 % stijging, daarna wordt het 5 tot 7 %. Goed te doen. Het stijgingspercentage is niet het probleem, wel de hitte en de lengte. In het skidorp Solynieve op 2.100 meter hoogte is de afslag naar de Pico Veleta. Harrie wacht op ons op 2.500 meter hoogte. Ik merk dat de lucht al behoorlijk ijler begint te worden. Voordeel is dat het nu niet meer zo heet is. Na de lunchstop is het nog 13 km naar de top. Auto’s mogen hier niet verder. Het is een smalle weg met slechte stukken. Je gaat vanwege de ijlere lucht vanzelf langzamer fietsen. Ik rij in mijn eigen tempo en rustig omhoog. Ik kom Henno tegen, die terug gaat, omdat hij het te steil vind worden. Het kan mij niks verrotten, al moet ik kruipen: ik zal boven komen. Zo hoog ben ik nooit geweest met een fiets. De weg wordt inderdaad stijl, 10 tot 12 % en de lucht steeds ijler. De laatste 2 km zijn onverhard en de weg wordt steeds slechter. De laatste km moet je dan ook lopend afleggen en om echt op de top te komen moet je de fiets op de nek nemen. En ik kom boven! Het is er fris en het waait. Maar wat is het uitzicht prachtig: je kijkt over de hele Sierra Nevada heen. Er zijn ook veel wandelaars hier en met een van hen maak ik een praatje. We blijven een half uurtje genieten van het uitzicht en ga dan naar beneden. Het 1^e stukje lopen. En wie komt daar aan rijden? Onze ouwe Theo van 64 jaar! Hij rijdt elke dag zijn eigen tempo en komt er altijd! Hij probeert zich een weg te banen door het laatste onverharde deel, maar moet toch ook hier van de fiets af. En dan komt de jonge Theo er nog aan, probeert te sprinten door het grint en de stenen maar moet ook te voet verder.

De afdaling tot 2.500 meter hoog is gevaarlijk: slechte weg met gaten. Daarna daal ik samen met Ben naar Granada, bijna 30 km, een goed geasfalteerde brede weg, met flauwe bochten en weinig verkeer. Snelheden van 65 tot 70 km zijn geen uitzondering. Als ik het hoogtebordje van 1.500 meter passeer is het alsof er een warme deken over mij heen wordt gegooid. Het is hier weer bloedheet!

Na een mooie dag, gaan we ’s avonds met een groepje lekker eten op een terras in de stad. En natuurlijk nog even slenteren door de kleine straatjes van het oude centrum. We horen van Harrie ’s avonds dat Joost om 21.30 uur binnen kwam. Harrie was ongerust geworden, was ook niet gebeld door Joost, maar uiteindelijk was er niets aan de hand.

Vrijdag de 6^e etappe: Granada – Loja

Vandaag wordt het weer een zware etappe. Totaal 128 km met 3 pittige beklimmingen van elk ca. 8 km. Stijgingen van 10 tot 12 %. Vandaag is het extreem heet! De route is weer prachtig. Ik rij weer met een groepje. ’s Middags gaan we ergens een poosje op het terras zitten, omdat iedereen last heeft van de hitte. Een stel Spanjaarden kijkt ons vreemd aan; zij zitten heerlijk in de schaduw te drinken en wij Hollanders gaan in deze hitte door de bergen fietsen. Onze ouwe Theo komt aangereden en komt er bij zitten. Andere keren maakte hij heel even een praatje en reed dan maar weer verder. Maar nu is het hem ook te heet.

Zaterdag de 7^e en laatste etappe: Loja – Malaga

De laatste etappe is 100 km. Het 1^e stuk staat er een harde wind op kop. We gaan als één groep weg met René en Erwin (beide zijn Amateur A wedstrijdrijders) op kop. Maar door de harde wind en de behoorlijk stijgende weg valt de groep helemaal uit elkaar. Ik blijf gezellig bij Margo en we rijden om en om op kop. Boven komen een aantal weer bij elkaar en we gaan weer met een groepje verder. Er volgt nog een pittige klim van ca. 7 km. Daarna blijft het veel klimmen en dalen tot we uiteindelijk een lange afdaling met veel bochten hebben naar Malaga.

Het is mooi geweest. De fietsen worden weer ingepakt. ’s Avonds gaan we in de stad eten en nemen nog een afscheidsdrankje. We gaan met vijf man nog de stad in, want het is zaterdagavond. En het is echt een parade en modeshow van Spaanse senoritas. Kennelijk is het jachtseizoen geopend en de bronstijd aangebroken. Jan moet hier ook maar eens heen. Marco is helemaal van slag en is van plan om Spaanse les te gaan nemen en hier maar te gaan wonen (hij werkt op vliegveld Valkenburg en die gaat toch dicht!). Om 3 uur ’s nachts gaan we naar het hotel. Morgen gaan we naar huis. Jammer, maar aan alles komt een eind.

Het was een prachtige week, een intensief fietsweekje onder een hete Spaanse zon!

De verzorging was goed, enthousiaste reisbegeleider en een leuke groep.

Dan kan ik nu de winterslaap gaan houden en weer plannen maken voor volgend jaar.

Jos Dammers

Zutphen, 27 oktober 2003